สิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนี้
กวีนิพนธ์
กวีนิพนธ์ คือ บทร้อยกรองที่สร้างสรรค์ความงามด้วยตัวอักษร เสียง จังหวะ หรือทำนอง มีถ้อยคำสื่อสารอันอาจเป็นสัญลักษณ์หรือการสร้างภาพพจน์ เพื่อให้ผู้อ่านจินตนาการได้อย่างสวยงามกว้างไกลและไร้ขอบเขตรวมทั้งเกิดความรู้สึกสะเทือนใจที่ลึกซึ้ง
การเขียนกวีนิพนธ์
-คำสัมผัสคล้องจอง
พยางค์คล้องจองด้วยเสียงของสระหรือเสียงของพยัญชนะ หากคล้องจองด้วยเสียงสระเรียกว่า สัมผัสสระ หากคล้องจองด้วยเสียงพยัญชนะเรียกว่า สัมผัสอักษร
-สัมผัสนอก
คือสัมผัสนอกวรรคและนอกบท หรือระหว่างวรรคและระหว่างบทเป็นสัมผัสบังคับด้วยเสียงสระ
-สัมผัสใน
คือสัมผัสในวรรคเดียวกัน ซึ่งมีทั้งสัมผัสสระและสัมผัสอักษร เป็นสัมผัสที่มีเพื่อความไพเราะ
-คำเสียงสูง(จัตวา)
เหมาะเป็นคำสุดท้ายของวรรครับของกลอนสุภาพ
-คำไวพจน์
คือคำที่มีความหมายอย่างเดียวกัน หรือคำที่พ้องความหมายนั่นเอง
-คำเอก คำโท
คำเอกคือ คำที่มีรูปเอก ถ้าไม่มีรูปเอก แต่ออกเสียงเอกคำนั้นเป็นคำตาย
คำโท ในโคลงสี่สุภาพ คือคำที่มีรูปวรรณยุกต์โท
คำเอกโท คือคำที่ติดกันและมีความหมายเหมือนกันหรือต่อเนื่องกัน
-คำคู่
คำที่มีความหมายคือการเล่นคำสัมผัสอักษร
-บทร้อยกรองที่แต่งให้ดีคือ คำคล้องจองกันเพื่อให้เกิดความไพเราะ ร้อยหรองมี 5 ชนิด คือ
-โคลง
-ฉันท์
-กาพย์
-กลอน
-ร่าย
**ร้อยกรองเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า คำประพันธ์
-คำคล้องจอง เป็นคำที่มีสระเดียวกันหรือมาตราตัวสะกดเดียวกัน
-กาพย์ยานี ๑๑
ความหมาย กาพย์ยานีเป็นบทร้องกรองที่บังคับจำนวนคำ วรรค และสัมผัส
ความรู้ใหม่ที่ได้รับในวันนี้
-การเขียนบทกวีนิพนธ์เท่ากับการแต่งคำประพันธ์ได้
-วรรณคดีมีระยะเวลานานอย่างเดียวไม่ได้ต้องมีคนทุกยุคทุกสมัยยอมรับกันถึงจะเป็นวรรณคดี
-วรรณกรรม เป็นงานเขียนทุกประเภท ยกเว้นหนังสือเรียน
-หนังสือเล่มไหนได้ตราสโมสรวรรณคดี ถือว่าเป็นวรรณคดี ถ้าไม่มีตราสโมสร ถือเป็นวรรณกรรม
ข้อเสนอแนะ
การเรียนการสอนในวันนี้เป็นเรื่องที่เคยเรียนผ่านมาตอนมัธยม นับว่าเป็นสิ่งที่ดีมากเพราะว่าเป็นทบทวนเนื้อหาความรู้ของเราที่ได้เรียนมาให้เกิดความรู้ ความเข้าใจมากยิ่งขึ้น อีกทั้งยังได้ฝึกทำแบบฝึกในแต่ละเรื่องทำให้เข้าใจอย่างถูกต้องและได้ฝึกแต่งกาพย์ยานี๑๑ อีกด้วย วันนี้ไม่เพียงแต่ได้รับความร้อย่างเดียว แต่ยังได้ทั้งความสนุกสนานเพลิดเพลินทำให้ไม่เครียดในการเรียนค่ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น